17 listopada 2011 r. Reprezentowałem Sejm RP w precedensowej rozprawie Trybunału Konstytucyjnego
W dniu 16 listopada 2011 roku odbyła się rozprawa przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie skargi konstytucyjnej Pani Anny S. o stwierdzenie niekonstytucyjności wybranych przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000r. „w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych” (Dz. Urz. UE L2001.12.1) z przywołanymi wzorcami konstytucyjnymi tj. art.45 ust.1 w zw. z art. 78 i art. 176 ust.1 Konstytucji RP.
Rozprawa przed Trybunałem odbyła się w pełnym składzie z uwagi na jej precedensowy charakter.
Jako poseł reprezentowałem przed Trybunałem Konstytucyjnym Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. Istota sporu i wątpliwości sprowadzały się do ustalenia, czy Trybunał ma kompetencje do badania zgodności prawa Unii Europejskiej z Konstytucją RP, czy też zaskarżone prawo unijne tzw. pochodne, tj. uchwalone przez organy Unii Europejskiej, nie może być badane przez Trybunał Konstytucyjny pod kątem zgodności
z prawem kraju członkowskiego z uwagi na wynikającą z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości i Traktatu Lizbońskiego zasadę pierwszeństwa prawa unijnego przed prawem krajowym.
Trybunał Konstytucyjny po przeprowadzeniu rozprawy wydał w dniu 16.11.2011r. sygn. akt. SK 45/09 wyrok, w którym jednoznacznie stwierdził, że zachowuje kognicję, tj. kompetencję do rozpatrywania zaskarżonych przepisów prawa wspólnotowego
z przywołanymi przepisami Konstytucji w sytuacji, gdy strona skarży naruszenie podstawowych praw jednostki, tj. wolności i praw konstytucyjnych.
Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny przyznał rację Sejmowi RP, który stał na stanowisku, iż Polski Sąd Konstytucyjny jest właściwy do rozpoznawania skarg na przepisy prawa wspólnotowego z powodu ich niezgodności z Konstytucją. Zgodnie bowiem z art. 8 Konstytucji RP, krajowa ustawa zasadnicza jest najważniejszym prawem Rzeczypospolitej Polskiej.
